Dag 38: Van Mazirbe naar Ventspils

Armands vertelt ons dat de weg naar Ventspils geheel asfalt is maar tegen het eind het “a bit bumpy wordt” D’as oké, dat kunnen we aan.We prijzen zijn plek aan vooral vanwege de ligging , beschut en dichtbij strand en de kleinschaligheid ervan. Jaap is niet zo gek op het primitieve , Rotterdammer , city slicker. Daar gaan we vandaag weer naar toe, een stad, een havenstad. Ferries naar Travemunde vertrekken hier ook vandaan maar onze vertrekt van Liepaja, 100km zuidelijker.
Het is droog als we van Armands vertrekken maar voor we de grote weg op zijn beginnen de eerste druppels. De druppels worden meer , bereiken nog niet Jaap’s criterium voor regenkleding. Mij wel, bij een inham trek ik mijn regenbroek aan. Op een gegeven moment heb ik een ingeving , ik kan mijn regenhoes wat voor mijn fietstassen bestemd zijn over mij heen doen als cape. Voor mij wordt Jaap steeds natter, ik met mijn cape redt me voorlopig.
Er is werkelijk nergens te stoppen, even op adem komen, even onderdak of zelfs binnen te zijn. Er is niets. Op een gegeven moment zegt Jaap een poos te willen lopen, alles houdt z’n beetje bij hem op. Ik zeg dat ik hem bij de volgende inham opwacht.Zelfs inhammen zijn schaars maar die komen wel. Het is houtwinning gebied. De trucks moeten in en uit het woud kunnen.
De volgende inham blijkt een weg te zijn naar wat lijkt een toeristische attractie , iets met astronomie als ik het bord ontcijfer. Het is een betonnen weg dus misschien biedt dit soelaas. Ik zie een fietser van de attractie aankomen . Hij is geheel bedekt met regenkleding behalve zijn bruine, blote benen. Zelfs zijn helm heeft een dekje. Hij is een Duitser, een kampeerder. Ik vraag of er een restaurant is of iets waar we wat kunnen drogen en de boel herzien.Hij vertelt dat daar helemaal niks is, een ruine, geen dak , een paar verdiepingen steen. Hoe ze dat durven aanprijzen als een bezienswaardigheid….
Ondertussen komt Jaap aan, als een verdronken kat, bibberend. Ik smeek hem wat anders aan te doen, de een en ander heeft hij in zijn tassen. Hij geeft toe en doet wat droogs aan, zijn hemd, T shirt en windjak zijn helemaal doorweekt . Zijn hemd houdt hij aan maar de rest verdwijnt in een plastic tas en hij doet zijn droge trainingspak en regenjack aan.Mijn fiets staat al die tijd in de regen en schaapje wordt ook doorweekt. Ik krijg het steeds kouder. De enigste wat het motortje blijft draaien is het fietsen. We kunnen alleen maar verder. Er is geen stoppen mogelijk. Het heeft geen zin om in de regen te staan wat drinken. Mijn hangmat was medegekocht en meegebracht voor deze dag want ik wist dat er weinig hier zou zijn.Mijn fantasie zei toen dat we lig kunnen zitten op de hangmat.
We fietsen door. Regen komt in waves zoals onze Duitser vertelt: soms harder, soms zachter maar altijd aanwezig.We komen bij Armands bumpy parts: een slechtere wegdek heb je zelden gezien . Alsof er brokken cement en kiezelstenen neergegooid zijn: hier, hier heb je weg. Het verkeer om ons heen heeft er antwoord op: low-flying. Lanceer jezelf als een raket erover heen , zo heb je het minst last.En ben je er snelst vanaf. Het is gevaarlijk. De kans op frontale botsingen is toegenomen. Meestal als ik zie dat verkeer van achter komt, en tegelijkertijd eentje van voor, zet ik mijn rechter arm uit en beweeg hem op en neer : slow down is de boodschap aan de achterligger. Please slow down, sta op je rem, ga niet voorbij. Als ze inderdaad dat doen krijgen ze van mij een zwaai. Maar al dit kan niet , beide handen houden de cape op zijn plaats. Ik krijg zelfs kramp in mijn vingers, schakelen gaat ook moeilijk. Ik denk aan het bad in de flat in Ventspils. Ik had dat toch gezien dat er een ligbad is ?
Jaap heeft nieuwe leven gekregen dankzij zijn regenkleding, fietst door en zo maken we de rit naar Ventspils.Het wordt droger, stopt zelfs met regenen. We vinden de flatblok makkelijk. 2 meisjes zijn aan het playbacken voor hun mobieltjes voor de ingang. Ik vraag of er een lift is naar de 9de etage. Ja , die is binnen. Ik maak vooronderzoek, en ja hoor , de flat van Alina staat open zoals afgesproken, sleutels op de keukentafel. Ik moet me dwingen om niet gelijk het bad in te duiken. Eerst helpen met al het bagage de lift in, dan elk fiets , verticaal in tillen. We zetten de fietsen in de hal buiten de flat , binnen is er geen ruimte. We hebben uitzicht over de naastliggende blokken en groen verderop.
Eerst in bad, wat een heerlijkheid! Dan op zoek naar een supermarkt : die is heel dichtbij, een buurtsuper.
Alina heeft een comfortabele bank en fauteuil .
Het is goed voor de zelfvertrouwen : 70km zonder pauze in de regen gefietst.