Dag 27: Van Sigulda naar Riga
Door: Irene
Blijf op de hoogte en volg Irene
18 Augustus 2020 | Letland, Riga
Idd Reinder we pakken de trein, een makkelijke keuze want de trein begint en eindigt bij beide stations dus we kunnen in alle rust (haha) de boel in en uitladen.
De trein gaat pas na 14h00 dus we kunnen ‘sochtends rustig aan doen. Ik heb nog de dweil in de hand als de deurbel gaat: Kristofers al voor de schoonmaak. Oh sorry Kristofers, we’re out now. Gauw alles dichtritsen en eruit. Ik roep hem van zijn auto: hij heeft zijn vriendin bij zich. Oh you brought help! Hij vertelt dat hij in deze woning is opgegroeid en dat hij de flat aanhoudt voor airbnb. Hij komt net uit de kosten gezien de winter. Ik zeg: a very nice environment to grow up in. Hoe de kinderen met elkaar buiten spelen: klein, soms piepklein met groot in de gezamenlijke ruimtes rondom de blokken.Hij beaamt dat gerace op dirtroads, het liefst in dronkentoestand. Ik orakel al de voordelen van de woning die we hebben beleefd. Fijn om hem toch te ontmoeten. Vaak ontmoet je de gastheren niet als codes gebruikt worden voor de in en uitcheck.
We zijn ruim op tijd voor de trein. We wachten in een park. Als we richting station gaan staat hij op ons te wachten en we ruimen in. De rit duurt een uur en neemt ons door zanderig landschap met naaldbomen. Een enorme Hoge Veluwe. Fietsen erdoorheen was niks geworden, en 50km langs die snelweg…oh nee.
Als we aankomen bij Riga voelen we gedwongen om via een winkelcentrum het station te verlaten. Er lijkt geen andere weg. We parkeren de fietsen in een donkere hoekje en drinken onze thee op comfortstoelen. Een wachter komt langs en gebaart dat geen fietsen hier mogen. Hij is een Rus. Ik gebaar dat we zo de lift nemen, moeten we dan naar 0? Hij snapt het niet, lacht een beetje. En idd, in de lift is geen 0, alles begint bij 1. Begane grond is 1. Dat hebben we nu een paar keer meegemaakt.
Het is kort fietsen over drukke wegen naar Artur’s woning. Ik heb de codes paraat: 3x: 1 voor het hek aan de straat, 1 voor de deur zijn vleugel binnen, en een voor zijn voordeur. We zijn binnen ! De fietsen ook, via de lift, 1ste verdieping, of is het nu tweede? 1 trap, een mooie stenen, brede trap.
Als we de flat binnenkomen voel ik alsof ik een luxe hotel suite binnenstap: plafonds zijn hoog en de gordijnen draperen tot aan de grond en voorbij. Het bed is enorm, de kast is inloop. Onze balkonnetje kijkt op andere appartementen, geen verkeersgeluid. De keuken is inclusief oven en de badkamer inclusief ligbad, en wasmachine.
We maken een avondwandeling en zitten lang in onze dichtsbijzijnde park. Een stel muzikanten jammen achter ons. We kijken naar de acitviteiten op het water en het fontein.We kunnen boodschappen doen bij een supermarkt 10 m van onze voordeur, elke dag tot 22h00 open.
De trein gaat pas na 14h00 dus we kunnen ‘sochtends rustig aan doen. Ik heb nog de dweil in de hand als de deurbel gaat: Kristofers al voor de schoonmaak. Oh sorry Kristofers, we’re out now. Gauw alles dichtritsen en eruit. Ik roep hem van zijn auto: hij heeft zijn vriendin bij zich. Oh you brought help! Hij vertelt dat hij in deze woning is opgegroeid en dat hij de flat aanhoudt voor airbnb. Hij komt net uit de kosten gezien de winter. Ik zeg: a very nice environment to grow up in. Hoe de kinderen met elkaar buiten spelen: klein, soms piepklein met groot in de gezamenlijke ruimtes rondom de blokken.Hij beaamt dat gerace op dirtroads, het liefst in dronkentoestand. Ik orakel al de voordelen van de woning die we hebben beleefd. Fijn om hem toch te ontmoeten. Vaak ontmoet je de gastheren niet als codes gebruikt worden voor de in en uitcheck.
We zijn ruim op tijd voor de trein. We wachten in een park. Als we richting station gaan staat hij op ons te wachten en we ruimen in. De rit duurt een uur en neemt ons door zanderig landschap met naaldbomen. Een enorme Hoge Veluwe. Fietsen erdoorheen was niks geworden, en 50km langs die snelweg…oh nee.
Als we aankomen bij Riga voelen we gedwongen om via een winkelcentrum het station te verlaten. Er lijkt geen andere weg. We parkeren de fietsen in een donkere hoekje en drinken onze thee op comfortstoelen. Een wachter komt langs en gebaart dat geen fietsen hier mogen. Hij is een Rus. Ik gebaar dat we zo de lift nemen, moeten we dan naar 0? Hij snapt het niet, lacht een beetje. En idd, in de lift is geen 0, alles begint bij 1. Begane grond is 1. Dat hebben we nu een paar keer meegemaakt.
Het is kort fietsen over drukke wegen naar Artur’s woning. Ik heb de codes paraat: 3x: 1 voor het hek aan de straat, 1 voor de deur zijn vleugel binnen, en een voor zijn voordeur. We zijn binnen ! De fietsen ook, via de lift, 1ste verdieping, of is het nu tweede? 1 trap, een mooie stenen, brede trap.
Als we de flat binnenkomen voel ik alsof ik een luxe hotel suite binnenstap: plafonds zijn hoog en de gordijnen draperen tot aan de grond en voorbij. Het bed is enorm, de kast is inloop. Onze balkonnetje kijkt op andere appartementen, geen verkeersgeluid. De keuken is inclusief oven en de badkamer inclusief ligbad, en wasmachine.
We maken een avondwandeling en zitten lang in onze dichtsbijzijnde park. Een stel muzikanten jammen achter ons. We kijken naar de acitviteiten op het water en het fontein.We kunnen boodschappen doen bij een supermarkt 10 m van onze voordeur, elke dag tot 22h00 open.
-
25 Augustus 2020 - 07:59
Reinder Kruit:
Luxe hoor zo’n b&b
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
