Dag 2 Lubeck

Waldemar (er was ooit een Koning Waldemar van Denemarken) woont in een kast van een huis tegenover het stadspark van Lubeck. Hij laat ons de vertrekken zien die voor ons van toepassing zijn.Hij is goedlachs maar ook buitenadem, en hij loopt moeilijk. Hij belichaamt ongezond, lijdt aan overgewicht , rookt en drinkt, vanavond extra veel want zijn schoonmoeder is jarig: 95! Vandaar het feestje.
Terwijl wij een flinke deuk in onze voorraden maken vertelt hij over zijn dochters omdat wij vragen wie is wie in de foto’s. Over een vrouw of moeder (van zijn dochters) word niet gesproken. Hij laat zijn telescoop aan Jaap zien, ze hebben daar gelijk een aanknopingspunt maar Waldemar is te op om te praten. Hij verlaat ons en gaat een laatste cigaret roken zegt hij. Toch zie ik licht onder zijn deur tot laat in de nacht…Waldemar heeft aangeboden dat we de volgende dag mogen aanblijven totdat we gereed zijn om te vertrekken naar de boot.. Dit is een prachtige kans, heel fijn om niet morgen al ’ochtends op straat komen te staan als onze boot pas 3h00 de volgende ochtend gaat varen. Waldemar vertelt over de tunnel dat we door moeten tijdens onze tocht naar Scandanvienkai. Maar dat mag niet met de fiets. Er is een pendelbus wat mensen en fietsen door de tunnel vervoert.
Jaap valt letterlijk in slaap zo gauw zijn hoofd op zijn kussen belandt. Hij heeft het groot bed, ik een soort slaapbank ernaast. Heel comfortabel. En het is stil.
De volgende ochtend als ik het huis verlaat om oefeningen te gaan doen in het stadspark, ontmoet ik Lucca, een van Waldemar’s dochters. Zij woont op de onderste verdieping vertelt ze, met haar vriend. We praten gelijk al veel, over haar studie,hoe ze een event manager zou willen worden, over yoga…
Tijdens de oefeningen denk ik wat een ideale setting dit zou zijn voor een Lu Jong intensive weekend wat ik een keer heb gedaan en dat ik veel vaker zou willen doen: men in 7 sessies de Lu Jong aanleren. Ik ga met Lucca deze onderwerp aansnijden bedacht ik me..als het effe kan. Stel je voor: zij met een aantal vriendinnen , of in het park of als het weer dat niet toelaat, in huis, er is vast ergens ruimte in die vele vertrekken.
Als ik thuis kom wil ik gelijk mijn briljant idee bij Lucca aanzwengelen. Maar zij is er niet.Na onze stadswandeling ( Lubeck is een prachtige stad, een hanzestad), komen we simultaan thuis, zij met haar vriend en de hond, en wij met onze avondmaaltijd in de hand (er was niet genoeg in de tassen voor 2 avondmaaltijden) Ik zeg, Lucca I need to have a talk with you, en dit doen we in de keuken.Ik vertel over de Lu Jong, en mijn plan en zij is enthousiast ! Ik laat al mijn contact details etc bij haar thuis. Z’n weekend zou enkel rendabel zijn als zij 3 of liever 4 “medecursisten” zou kunnen strikken en daarin licht de euvel geloof ik…
We zijn net klaar met eten , zijn ingepakt, als Waldemar thuis komt van zijn werk. Hij kan geen pap meer zeggen, vindt het al moeilijk om zijn eten en drinken bij elkaar te scharrelen, heeft duidelijk geen zin meer in onze aanwezigheid . Waldemar heeft een bedrijf in logistiek vertelt Lucca. De tweede dochter is bijna klaar met haar studies en wil in het bedrijf van haar vader werken, het overnemen tzt. Er is zelfs sprake dat zij terug keert naar het ouderlijk huis, dat alle twee dochters daar wonen met hun respectievelijk partners in de villa aan het Stadspark.
Wij worden uitgezwaaid door Lucca en haar vriend en de hond. Het was een heel speciaal verblijf.
Wij fietsen op een mooie avond met meewind naar het Scandinavienkai. De shuttlebus vormt wat obstakel, de fietsen erin maar het lukt. De Herrentunnel gaat onder de Trave door maar is niet voorzien van een fietsbuis. Nu, tot de einde der dagen, moet een shuttlebus elk kwartier rijden. (Tussen 5h00 en 21h00)Eenmaal op de kai is het niet duidelijk waar we heen moeten met onze fietsen. Alle voertuigen behalve fietsen staan op het bord. En fietsbordjes wijzen richting havengebouw 1km de andere kant op. Daar worden we voorzien van veiligheidsvesten met Finnlines erop.En teruggestuurd naar onze oorspronkelijke plek. Of we kunnen met liften en langs een verbindingsbrug lopen. Dit proberen we (telkens door deuren waar we elkaar moeten helpen )maar de liften blijken aan de andere kant te klein zelfs voor kleine fietsen. Dus helemaal weer terug en toch het wagen met het andere verkeer. Dat gaat uiteindelijk goed, er is op dat moment weinig verkeer. We worden samen met andere fietsers begeleidt door een busje en deze groep zijn als eerst op de boot. Boot…schip…enorm gebouw van talloze verdiepingen. Eindelijk erop, onze huis voor de komende 29uur.