De trein reis, Dag 1

De trein reis levert traditioneel stress op. Het is een gegeven . Telkens zegt Jaap “dit is de laatste keer….dit is niet leuk meer….”en ga zo maar door. Toen, met vorige reizen, zoals nu, deze dag.

Het begint met 3 minuten vertraging bij Gouda. We zitten in onze trouwe sprinter, deze eerste etappe die altijd het makkelijkst is. Maar nu is de trein onbeweeglijk.Ik weet dat overstap tijd 3 minuten is bij Gouda, dus ik begin te peinzen . Als onze schema niet meer klopt dan missen we onze gereserveerde plek bij Oberhausen. Oberhausen- Hamburg, de etappe waar fietsreservering verplicht is.
Maar gelukkig, onze trein naar Hengelo is ook met 5 minuten vertraagd dus geen vuiltje aan de lucht. De fietsen zitten snor op hun plek.
Bij Utrecht stopt de trein, ogenschijnlijk zijn normale intercity stop. Na ongeveer 5 minuten worden we gesommeerd de trein te verlaten. Deze gaat niet verder. Alles weer uit. Ik heb absurd veel bij me: normaal gesproken “vroeger “ , was Young thuis. Toen hoefde de koelkast niet leeg. Maar nu niet meer: en om spullen in de koelkast te laten bederven terwijl we de komende dagen het allemaal best kunnen opeten…nee dat doen we niet. Enfin, bij elke overstap moet mijn fiets helemaal leeg de trein in anders is het niet te tillen. Zo hoort het trouwens ook…alle bagage van je fiets bij overstappen . Maar ja, je weet niet vantevoren precies waar je de boel moet inladen. In het fietsgedeelte. Dus je fiets moet geladen naar die wagon , pas als de trein gestopt is. Dan afladen, alle bagage eerst in de trein , heb ik geleerd, want een fiets achter laten op het perron zal misschien iets minder gauw gebeuren als een stapel bagage.
Op Utrecht dus wachten voor een volgende trein. 20 minuten. De kans dat onze schema de soep in loopt wordt steeds groter. Ik krijg het idee dat deze geannuleerde treinen (er zijn meer ) komt dat de treinen niet vol zijn, of te wel nagenoeg leeg. Bij de eerste beste vertraging neemt de ns een trein uit de roulatie …niet rendabel.
Als onze vervangende trein eenmaal aankomt op Utrecht station , staan we paraat maar de wagon die voor ons stopt is voor invaliden. Paniek slaat bij mij toe en ik zeg we duiken hierin. We kunnen niet die hele trein aflopen op zoek na een fietswagon. Dat gaat te lang duren. Meestal zijn die aan de einde van de trein.Een medepassagier schiet te hulp. Maar als Jaap binnen is blijkt het onmogelijk een tweede fiets te plaatsen. Het past gewoon niet. Dus ren ik met de fiets toch het parron af op zoek naar een fiets plek. De conductrice is sympathiek en wijst de weg, het is niet eens zo ver.Ik installeer mezelf als een princes. Ik ga bij Jaap op bezoek maar hij’s best tevreden met zijn lot, dichtbij de invalidetoilet. Op Amersfoort verkassen we Jaap naar waar ik zit. Hij verspert de weg.
Via de internet kan ik zien dat wij onze aansluiting van Hengelo naar Osnabrück niet gaan halen. Het gaat uiteindelijk om enkele minuten maar een overstap kost tijd.Sowieso.
Ik stuur Waldemar een boodschap via airbnb dat het later word: ws 21h00 door de vertragingen. Waldemar is onze huisbaas in Lubeck.
Eenmaal op Hengelo word omgeroepen dat de trein naar Osnabrück toch nog 5 minuten wacht. We gaan het proberen. We moeten van platform 3 naar 11. Dus ik chase Jaap de lift in. Ik erachter aan, een jongen schiet mij te hulp. Benenden zien we dat platform 11 juist op de verlengstuk van platform 3 is, je hoeft niet naar beneden. Hengelo heeft maar een platform. Wie had dat gedacht? Als we de platform hadden afgehaast hadden we het mogelijk gehaald. Maar nee, het wordt een uur wachten. Terwijl we wachten zien we dat de volgende trein naar Osnabrück geannuleerd is. Dus het wordt 2 uur wachten.
Maar nee, na een uur te hebben gewacht, wordt omgeroepen dat de intercity naar Berlijn , via Osnabrück vanaf platform 3 vertrekt. Wij terug naar platform 3. De cirkel is rond.
Eenmaal erop rijden de Duitse treinen heerlijk.Maar om erop te komen met fiets is een kriem. Er zijn speciale fiets compartimenten maar je met een hoek maken met je fiets. Eerst nog een trapje op. De compartiment is vol fietsen , ik kan er net bij en Jaap zit op de gang met zijn fiets. Er blijkt een fietsende familie met veel kinderen te zijn , wie ook naar Hamburg gaan.
De trein naar Hamburg is een half uur vertraagd . Er wordt gezegd dat de fiets gedeelte waar wij staan vol is zo ik ren naar de volgende waar de conducteur gebaart dat we kunnen komen. Eenmaal binnen blijkt mijn fiets op een gereserveerde plek van een ander (de familie met veel kinderen) te staan. Ik kan hem opschuiven naar de laatste plek . Met al dat geschuif merk ik dat Jaap niet er is, hij zal wel bij die eerste zijn, daar is mijn bagage , en ik hoop mijn schaapje. Het bevalt me niet dat we uit elkaar zijn, weer in de trein naar Hamburg, juist in die, uit elkaar, en op een niet te bezoeken afstand. Ik zou vele compartimenten door moeten lopen om te zien dat hij er is. En als hij er niet is? Aan de noodbel trekken?
De rit zelf gaat geruisloos , een stop in Bremen.
Als we uitstappen in Hamburg zie ik Jaap al in de verte. Alles is intact , we zijn verenigd. Ik roep aan de conducteur wie mij zo goed heeft geholpen (ondanks geen gereserveerde plaatsen) mijn dank en hoe schoon het station is. Het valt gelijk op, alsof er net geveegd is. Hamburg HBF.
De laatste etappe: Lubeck. De liften doen het niet dus Jaap gaat met vol verpakte fiets de roltrap op. Vol zelf vertrouwen en kracht. Ik durf dat niet . Ik ontpak mijn fiets en Jaap brengt het de roltrap op.We verpakken hem opnieuw en in de trein naar Lubeck, een soort sprinter zoals onze eerste trein, kan de fiets bepakt staan.
Eenmaal in Lubeck vinden we onze weg naar Waldemar . Zijn villa aan de Parkstrasse.Hij is met andere op zijn balkon. Ik roep : Hi Waldemar ! You’re having a party? En het is 21h00 geweest.